Kora Jazz Trio - Kora Jazz Trio (Celluloid,
2003)****
Het komt niet zo vaak voor
dat muzikanten uit de rijke, melodieuze West-Afrikaanse muziektraditie
zich tot de jazz bekeren zonder de hulp van blanke jazz-veteranen. Maar
dit keer zijn het louter Westafrikanen die hun traditionale
snaarinstrument, de bolle harp, tot exponent maken van jazzmuziek. En
meteen met krachtig resultaat.
Geen al te pretentieus, academisch
geneuzel - zoals vaak wanneer jazzmuzikanten zich tot de wereldmuziek
bekeren - maar muziek met frisse, en toch ook zo af en toe weer emotioneel
geladen helderheid. Het Kora Jazz Trio bedient zich van piano, kora,
kalebas en af en toe ook zang. De piano van Abdoulaye Diabaté (leider van
Senegals Nationaal orkest) en de kora van Djeli Moussa Diawara (een
Guinese griot die eerder een duo vormde met Bob Brozman) gaan dialogen met
elkaar aan, waarbij repetitieve pianopatronen, typisch voor de
muziektraditie uit deze contreien, telkens weer de weg vrijmaken voor
virtuoze kora-passages. Moussa Cissoko (Senegal) sluit daar naadloos bij
aan met minimalistische percussie op kalebas. Diaware brengt hier en daar
nog meer Afrikaanse kleur met vocalen van intense emotionaliteit. En het
zal de kenners niet verbazen: het levensgevoel, hoe groot de tragiek af en
toe ook mag zijn, blijft relaxed.
Het materiaal komt zowel uit de
Afrikaanse traditie als regelrecht uit de idiomen van de westerse jazz en
zelfs de sixties pop. Zo eigent Diabate zich op bijzonder inventieve wijze
Dave Brubecks 'Take Five'-motief toe. En lijkt een van z'n betoverende
pianopartijen zo weggeplukt uit de Doors' song 'Riders On The Storm'. Dan
weer hoor je een vrolijk piano-recital, dan weer hoor je Charly Parkers'
'Now Is The Time' als een stukje pure African bebop. Met deze jazz zweef
je weg, en blijf je toch met beide benen op de grond.
Tekst:
Henk Postma (DeBardWereldmuziek cd-winkel)
(Erno Mijland, 21.2.04)
'Fugimundi' symbiose van vriendschap,
muzikaal talent en speelvreugde
Op zaterdag 14 februari
staan drie jazzvrienden wat verloren op het grote podium van de Rabozaal
van het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven. Maar dit podium wordt
volledig gevuld als het trio begint te spelen. De goed bezette zaal kreeg
wat haar hartje begeerde en was getuige van de bijzondere chemie tussen
deze drie eigenwijze jazzgiganten. De al vaak geroemde prachtige toon en
creativiteit van trompettist Eric Vloeimans. Anton Goudsmit, de
onontkoombare gitarist, die muzikaal altijd tot op de bodem gaat.
Alleskunner Ernst Reijseger op cello, die ook de humor in zijn spel
betrekt. Het werd een avond van hoog muzikaal gehalte. Drie grote muzikale
ego's die elkaar respecteren en inspireren, zich met elkaar versmelten en
er zodoende voor zorgen dat het resultaat aanzienlijk meer is dan de som
der delen. Zo zou men zich elk concert wensen!
Bij concerten met
Reijseger heb je op momenten dat hij loos gaat altijd het gevoel dat er
ergens spontaan het bordje met 'Fasten Your Seatbelts' oplicht. Ernst
gebruikt zijn cello als gereedschap waarmee hij zijn klus moet klaren.
Zijn verhouding ermee lijkt ogenschijnlijk op een haat-liefdeverhouding.
Op enig moment doet hij zelfs verwoede pogingen om met zijn stijkstok het
instrument doormidden te zagen, maar net als je het meldpunt
Instrumentmishandeling wilt bellen is plotseling de 'woede' weer geluwd,
de onderlinge harmonie hersteld en onlokt hij weer de mooiste klanken en
melodieën aan zijn cello, zoals in zijn compositie 'Srabismo Di Venere'.
Pure schoonheid!
Goudsmit is zoals Ernst een muzikale rebel en
klankentovenaar. Ook hij illustreert met zijn spel dat jazz humor en
plezier mag hebben zonder dat het clichématig wordt. Hij gebruikt
smaakvol, uitdagend en ondeugend het gehele klankenspectrum en de
technische vervormingsmogelijkheden van zijn instrument. Schroomt niet om
klanken te 'misvormen' of effecten toe te passen, zolang ze maar bijdragen
tot het vormgeven van zijn verhaal of het totaalbeeld. Heerlijk is zijn
brutale solo in 'Good Ol' Benz'. Hij leverde ook het titelstuk van de
nieuwe cd van dit trio en Harmen Fraanje, met een hoge dansbaarheidfactor:
'Boompetit'.
Dan Vloeimans, nóg steeds progressief in spel,
zeggingskracht en composities. De trompet met zijn weerbarstige, harde,
dominante karakter verwordt in zijn handen tot was. Zijn
instrumentbeheersing en embrouchure stellen hem in staat het hele bereik
van het instument naar believen te gebruiken. Terecht roemt men zijn
prachtige, rijke toon die zelfs in de hogere stratosferen van zijn trompet
behouden blijft. Hij dwingt bewondering af door de manier waarop hij zelfs
in de zachtste passages de spanning weet vast te houden. Gebruik makend
van de half valve-techniek glijdt hij met delicate glissandi van de ene
naar de andere noot. Meditatief klinkt hij in zijn ontroerende
miniatuurtje 'Solo Di Tromba No. 5' en het daaropvolgende 'Never Before',
dat met zoveel emotie en muzikaliteit wordt vertolkt dat je na afloop in
plaats van obligaat, banaal applaus er beter het zwijgen toe doet.
Vloeimans heeft een volstrekt persoonlijke muzikale identiteit. Bovendien
zoekt en vindt hij altijd zijn perfecte muzikale partners. Dit alles maakt
hem tot een geliefde, unieke instrumentalist. Het is te hopen dat de
muzikale chemie tussen Eric, Ernst en Anton nog lang zal voortduren.
De onlangs uitgekomen cd van 'Fugimundi', waaraan ook Harmen
Fraanje met prachtig oorstrelend pianospel en composities meewerkte,
verdient hoge 'luistercijfers'. Een belangrijk jazzdocument dat volgens
mij zeker kanshebber is voor een Edison. Tenslotte nog een compliment aan
de technische staf van het Muziekcentrum voor hun sublieme
klankregistratie!
Voor foto's van
dit concert klik hier. Bekijk hier
het toerschema van 'Fugimundi'.
Foto: Cees van de Ven
(Cees van de Ven, 21.2.04)
Ronald Douglas krijgt Kiwanis Naarden Jazz
Award 2004
Vocalist Ronald Douglas krijgt de Kiwanis
Naarden Jazz Award 2004. De Award bestaat uit een beeld gegoten in brons.
Douglas ontvangt de prijs 13 maart tijdens het Goois Jazz Festival in ’t
Spant in Bussum.
‘Een ongelofelijke eer’, vindt Ronald Douglas. ‘Frits
Landesbergen, Rita Reys en Greetje Kauffeld hebben ‘m ook gekregen. Dan
verkeer is toch echt in goed gezelschap. De prijs beschouw ik als een
stimulans voor wat ik aan het doen ben.’
Meer informatie over het
jazzfestival en de prijs is te vinden op www.gooisjazzfestival.nl.
(Hans van Eeden, redactie JazzFlits,
21.2.04)
Wynton
Marsalis met zijn kwartet op tournee
Naar aanleiding van
de komende release van zijn Blue Note debuut 'The Magic Hour' gaat Wynton
Marsalis voor het eerst sinds eind jaren '80 met zijn kwartet op tournee.
Marsalis tourt door de VS met Carlos Henriquez op bas, Ali Jackson op
drums en Eric Lewis op piano. Het nieuwe album is half maart in Nederland
te koop. Als gasten zijn Bobby McFerrin en Dianne Reeves daarop van de
partij.
(Hans van Eeden, redactie JazzFlits,
21.2.04)
